Garbusiarzem jestem od wielu lat już ale na grupie dyskusyjnej >>pl.misc.samochody.garbusy<< udzielam się już od 2001 i nigdy nikt nie dowiedział się kim jestem…

Urodziłem się w 1988 roku w Chełmie. Od małego jeździłem po domu na 3-kołowym rowerku i rozbijałem się po ścianach, oknach i drzwiach…. Samochody, klucze, kasety – z nimi się nie rozstawałem. Im starszy tym większe plany, samochody, klocki LEGO itp.

Gdy w 1995 roku pojawił się w rodzinie garbus podszedłem do niego z dystansem… Wchodzę do garażu jako 7 letni chłopiec… Przede mną nie stoi kremowy FIAT 125P, ale całkiem inny samochód… Klapa przednia otwarta – a tam koło zapasowe i bagażnik… Ale gdzie jest silnik? Przyglądam się na niego – on na mnie… Hmm… Wygląda jakby się do mnie uśmiechał…

Dalsze dzieciństwo mijało jak każde z tym, że z większym zainteresowaniem motoryzacją z mojej strony niż u rówieśników. Każdą możliwą chwilę spędzałem z tatą w garażu pomagając mu: a to odpowietrzając hamulce, a to coś naprawiając albo po prostu siedziałem sobie w którymś z samochodów i kierowałem, migałem światłami, kierunkowskazami zmieniałem biegi…

Pewnego dnia dowiedziałem się, że sąsiad kumpel kupił garbusa…. To było coś! Coraz bardziej podobały mi się te samochody.

1996 rok – pierwszy zlot, pierwsze występowanie na scenie po odbiór nagród. Dla 8-latka to było coś wielkiego! Po powrocie, w następne dni wyjmowanie silnika w garbusie Grześka i kierowanie w postoju jego samochodem.

Powróćmy do sedna… w 2000 roku zacząłem poważniej się interesować garbusami, gdy w domu zawitał Internet. Zobaczyłem wiele stron garbusowych a w 2001 roku znalazłem się na grupie dyskusyjnej, gdzie w święta wygrałem konkurs ze znajomości garbusa. Zająłem drugie miejsce i mogłem kupić sobie części za 70zl!!!

Wtedy też zacząłem nabierać doświadczeń w blacharstwie, szpachlowaniu, podkładowaniu zrywaniu farby różnymi specyfikami. Co dzień wracałem do domu z rękami brudnymi po łokcie… Tato nie miał nic przeciwko… Czasami doradzał, czasami krzyczał, ale wiele się nauczyłem… Nastąpił czas szperania po internecie za nową karoserią, za różnymi „bajerami” do garbusa…

Skończyło się na tym, że w 2003 kupiłem kolejnego już własnego garbusa. Przez te lata całe swoje oszczędności ładowałem w garbusa. Kupowałem co się tylko dało, wszystkie części i narzędzia potrzebne do remontu.

W 2005 roku kolejny gabrus trafił pod moją własność, a warto dodać, że jako dziecko marzyłem o paru garbusach i różnych duperelach, które są unikatowe… i drogie. Wiele z tych marzeń spełniłem, i mam upragnione unikaty. To właśnie pogłębiło moje hobby…moją największą pasję… Coś co nie łatwo jest przerwać…

Bo jak się już za czymś dąży… to hobby staje się częścią człowieka… Bez pasji nie da się żyć… I mimo wielu rozterek i kłopotów – pasja pozostaje w nas i nie pozwala o sobie zapomnieć…
To jest w tym wszystkim piękne i wielkie…

Rok 2005 – jestem licealista i dalej pogłębiam swoje hobby w każdą możliwą stronę…Garbusy stoją i marnieją, a ja dalej wrzucam kasę tak jak do skarbonki… Ale jakoś daję radę pomimo wielu wyrzeczeń.

Rok 2006 – kolejny garbus trafia w moje ręce i to przekuje wszystkich, że ze mną nie ma żartów i z garbusami nie zerwę.

Wrzesień 2007 – opuściłem rodzinne miasto w celu dalszej edukacji na wyższej uczelni a mianowicie na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Elektrycznym kierunku Elektrotechnika. Moja Styczność z garbusami ograniczyła się do minimum – mam z nimi do czynienia tylko gdy pojadę do domu. Wtedy odwiedzam garaż….